Happy New Year!

jan 03 2011

Happy New Year!

Dag lezers, en welkom op mijn tweede blog vanuit het land van kangoeroes en boemerangs!

Korte broek, check, T-shirt, check, sandalen, check, kerstmuts, check! Jep, zo zag Kerstmis eruit hier. Op kerstavond liepen in de stad zatte jongeren rond met exact 2 kledingstukken: een onderbroek en een kerstmuts. Kerstavond blijkt hier ook een excuus te zijn (zoals zovele andere dingen) om te feesten, als in uitgaan! Het lijkt wel of de helft van de bevolking staat aan te schuiven in een rij om een of andere dancing binnen te gaan of uitgestrekt ergens op het voetpad ligt. De andere helft zit… in de kerk! Middernachtmissen zijn hier hip, en elke zichzelf respecterende kerk organiseert er een. Na ons internationaal kerstdiner bij Marie thuis, waar we overwegend dessert hebben gegeten, zijn ook wij naar een middernachtmis gegaan. Een paar mensen waren al vertrokken en het feestje was toch een beetje uitgedoofd, dus we dachten, waarom niet, it’s part of the culture… Aangekomen bij de kerk was er een aangename extra verrassing: een lasershow! Vanop zo’n 100 meter afstand werden allerlei fleurige decoraties op de gevel van de kerk geprojecteerd en het was een wonderlijk zicht. Het was dan ook tot in de details uitgewerkt. De kerk was al overvol toen we aankwamen en de security (jaja, kerksecurity) zei ons dat er geen plaats meer was. We zijn ons dan maar gaan amuseren met de koeskoezen in Hyde Park. Dat zijn buideldieren, ongeveer zo groot als een stevige kat, die in het Engels possum heten. Ze klimmen in en uit de bomen in het stadspark en ze zien er best wel grappig uit.

Op kerstdag volgde ons tweede feestje, een lunch in mijn achtertuin, met de familie van een van mijn Australische huisgenoten en een bevriende familie. Er werd helemaal Aussie-style gevierd dus ik ben een authentieke ervaring rijker. Zomerse slaatjes, punch (zomercocktail met fruit), kip en lasagne en als dessert echte Australische pavlova (meringuetaart met bessen en frambozen) en brownies. Het was eigenlijk veel te warm om buiten te zitten, maar omdat ons huisje te klein was voor alle gasten hebben we het toch maar gedaan. We maakten schaduw met handdoeken over de waslijn en dan was het nog wel draaglijk, maar elke keer als ik naar binnen wilde (5 meter) voelde ik de zon branden in mijn nek. (de zon brandt hier voelbaar veel harder dan in Europa, dat heeft naar het schijnt iets te maken met het gat in de ozonlaag, dat zich ongeveer hier bevindt ofzo) Een andere Australische kersttraditie is Christmas crackers, een soort knallende cadeautjes die je allemaal samen moet opendoen. Elk cadeautje heeft twee stukken aan de zijkant waaraan je moet trekken (het ziet er uit als een groot snoepje) en je moet in een kring gaan staan, armen kruisen en mekaars cadeautje opentrekken, met een luide knal. De inhoud is meestal nogal stom, een potlood ofzo, of een papieren kroon, en er zit ook een flauwe mop bij, zoals deze: Wat zeg je als er een grote olifant voor je staat? … Niets, je loopt gewoon hard weg! You get the picture.

Een paar dagen voor kerst zat ik nog steeds zonder werk en in een gezamenlijke poging om geld te verdienen en in de kerstsfeer te komen, reageerde ik op de volgende advertentie: Wanted: carol singer to accompany ukulele- eastern suburbs. Interested in some last minute lucrative work cold calling houses in eastern suburbs? Alan
Ik dacht, waarom niet. Als ik er niets mee verdien, dan heb ik toch wat plezier gemaakt. En dus ja, met een gitaar een ukulele, 3 stemmen en een kerstoutfit (het meisje dat erbij was had zo een naughty santa-pakje aan om de aandacht te trekken) zijn we op straat gaan zitten en beginnen spelen. We hadden in sneltempo een aantal bekende kerstliedjes gerepeteerd en het klonk best wel leuk. En dat vonden de mensen blijkbaar ook. Op een uurtje tijd hadden we zo’n 50 dollar bij elkaar gesprokkeld, op een weekdag om 22u in een vrij afgelegen buurt, niet slecht dacht ik zo. Jammer genoeg is het wel bij een keer gebleven want we hadden allemaal andere verplichtingen. Ik moest namelijk de volgende dag gaan werken!!

Inderdaad, ik heb werk! Het interimkantoor belde mij onverwacht op met een opdracht voor ‘onbepaalde termijn’. Data entry opnieuw, facturen scannen en invoeren in de computer, en wat postsorteerwerk. Niet de meest boeiende job ter wereld, maar het is een job! En ik begrijp meteen waarom alles hier zo duur is. Australiërs verdienen een massa geld! Dit is waarschijnlijk een van de meest hersenloze jobs die ik ooit gedaan heb, maar ik heb nog nooit in mijn leven zoveel verdiend… Als ik dit een paar maanden kan volhouden, dan heb ik hopelijk genoeg geld bijeengesprokkeld om een paar maanden te gaan reizen in Australië en blijven mijn zuurverdiende spaarcentjes even stagneren (fieuw).

Na mijn eerste werkweek was het volgende week vrijdag tijd voor een volgende highlight: Nieuwjaar! We hadden allerlei wilde verhalen gehoord over hoe sommige mensen al dagen op voorhand kampeerden op de beste uitzichtpunten en we waren dus bang dat we er misschien niet op tijd zouden geraken, maar dankzij goede tips van mensen die hier al langer wonen, hebben we een plek gevonden met een magnifiek uitzicht op de Harbour Bridge en de Sydney Opera House, en we zijn er maar 6 uur op voorhand naartoe moeten gaan! Dat klinkt ongetwijfeld nog verschrikkelijk vroeg voor de meeste Belgen, maar hier gaat het nu eenmaal niet om duizenden feestvierders, maar miljoenen. En gelukkig is het weer hier iets zachter, zodat we niet met ijspegels aan onze neus het vuurwerk moesten aanschouwen. We aten rustig onze picnic en praatten met onze buren die 3cm naast ons zaten. Ondertussen werd ook voor entertainment gezorgd voor de wachtende massa. Eerst kwam een vliegtuigje overvliegen dat boodschappen in de lucht schreef met zijn uitlaatgassen. Indrukwekkend, ook al waren de boodschappen vrij kort. Eerst maakte hij een smiley, en dan schreef hij R U OK? Dan begon hij aan zijn meesterwerk: JESUS LIVES. Om 21u volgde een eerste vuurwerksessie voor de kinderen die er om 0u niet meer zouden zijn. Dat vuurwerk was al prachtig en ik dacht dat het moeilijk zou worden om dat te overtreffen. Maar wauw… Het overtrof al mijn verwachtingen. Een enig klein minpuntje was misschien dat er geen countdown was, maar de eerste knallen maakten dat al meteen goed. Een punt van waaruit ze vuurpijlen afschoten was nogal dicht bij ons. Honderden en honderden pijlen, allemaal even speciaal en mooi, en dat was nog maar 1 punt. De Harbour Bridge was zelf ook een lanceerplatform voor honderden pijlen terwijl een gouden vuurwerkregen naar beneden stortte, het water in. En zelfs de skyline van Sydney deed mee. Vanop de hoogste wolkenkrabbers vlogen ook nog eens gesynchroniseerde vuurpijlen, en het geheel was gewoon ongelofelijk indrukwekkend…

Gisteren, net bekomen van de nieuwjaarsdrukte, was het alweer tijd voor een nieuw hoogtepunt: vlees! (vegetariërs, sla deze alinea maar even over…) Marie had mij als kerstcadeau uitgenodigd om naar een Braziliaanse churrascaria te gaan. Voor diegenen die het concept niet kennen, dat is een restaurant waar je zoveel mag eten als je wil, en het menu bestaat uit allerlei soorten vlees en vis, klaargemaakt op een traditionele Braziliaanse grill. Je krijgt slaatjes op tafel en voor de rest komen verschillende obers langs met vlees op lange spiezen, heel de avond lang. Het vlees is verrukkelijk lekker, goed mals en sappig en lekker gekruid. Je kan natuurlijk niet elke keer ja zeggen, want dan stapelt het vlees zich op op je bord en wordt het koud, dus je hebt een hulpmiddel: iedereen krijgt een houten voorwerp dat aan de ene kant rood gekleurd is en aan de andere kant groen. Als je voorwerp op groen staat, weet de ober dat je klaar bent voor meer vlees, als het op rood staat ben je klaar. Als je even een pauze nodig hebt (en geloof me, dat is soms nodig) dan leg je het ding op zijn zij. We hadden een hele dag bijna niets gegeten zodat we goed veel maagruimte zouden hebben, en die heb ik zeker benut. Ik weeg bijna 2 keer zo veel vandaag, denk ik, maar het is elke gram waard!

Ondertussen begin ik me een beetje thuis te voelen in mijn zoo, want dat is mijn huis een beetje… We hebben al 12 diersoorten ontdekt in en rond ons huis, vogels niet meegeteld, en dat is omdat ik geen taxonomische held ben; Linnaeus zou er ongetwijfeld veel meer tellen. In mijn kamer alleen al 7: vliegen, muggen, bijen, motten, mieren, spinnen en kakkerlakken. Voor de rest heeft ons huis ook ratten, koeskoezen, naaktslakken, hagedissen en kevers. Een echt oerwoud dus. Gelukkig blijven ze meestal uit onze buurt, en de meeste indringers beperken zich tot onze ‘schuur’ achteraan, waar de koelkast en de wasmachine staan en het toilet. De indringers waar ik het meeste problemen mee heb, zijn de kakkerlakken. Ze zijn groot, gigantisch zelfs, ongeveer zo groot als een Matchbox-autootje, en ik vind er regelmatig eentje in mijn kamer… In België hebben jullie, vooral in de winter, waarschijnlijk meer last van spinnen, maar hier zijn 7 redenen waarom spinnen beter zijn dan kakkerlakken:
1. Spinnen zijn traag.
Kakkerlakken zie je vanuit een ooghoek tegen een sneltempo van de ene kant van de kamer naar de andere sprinten. Probeer ze maar eens te pakken…
2. Spinnen zijn sterfelijk.
Kakkerlakken niet! Of toch bijna niet. Wetenschappers hebben berekend dat kakkerlakken waarschijnlijk als enige beesten een nucleaire oorlog zouden overleven. En die dingen kunnen 90 dagen zonder eten. 3 maanden!!!
3. Spinnen zijn stil.
Kakkerlakken zie je niet alleen. In een stil huis, zoals dat van mij, hoor je ze gewoon lopen. Een irritant geritsel dat je slapeloze nachten kan bezorgen…
4. Spinnen zijn artiesten.
Kakkerlakken kunnen geen web maken. Spinnen kan je nog enigszins bewonderen voor iets.
5. Spinnen zijn lui.
Kakkerlakken gaan op zoek naar voedsel. In je keukenkasten, in de gootsteen, in je schoenen, onder je kopkussen… Spinnen wachten geduldig in een hoekje waar je ze kan zien.
6. Spinnen zijn zacht.
Kakkerlakken kraken als je erop slaagt, en dat moet je veel te vaak doen voor dat beest eindelijk dood is.
7. Spinnen zijn nuttig.
Kakkerlakken hebben geen nut, ze vallen je alleen maar lastig. Spinnen eten irritante insecten op.

Zo, ik hoop dat ik jullie overtuigd heb en dat jullie even aan mij denken de volgende keer als jullie een spin zien. Ze zijn echt niet zo erg.
En dat was het dan meteen ongeveer voor deze blog. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben en dat jullie van je laten horen. Heel veel succes in al jullie ondernemingen en met de goede voornemens voor 2011!

0 Comments
Share Post
No Comments

Post a Comment