Do you have a moment to talk about Jesus Christ?

mrt 24 2011

Do you have a moment to talk about Jesus Christ?

Misschien zie ik er vroom uit. Misschien zweeft er zelfs een aureooltje achter mijn hoofd of een verblindende aura met spiritualiteit die gutsend uit mijn poriën vloeit. Of schittert het helse vuur van de duivel in mijn pupillen en is dat wat de bekeringsdrang in mijn medemensen aanwakkert? Wat het ook zij, ik lijk proselitisten aan te trekken. Na mijn wilde Bible reading-perikelen in Japan (ook te lezen op dit blog) ben ik ook hier het slachtoffer geworden van agressieve gelovigen.

Het begon als een mooie dag. Stralend zomerweer, lekker vers Subwaybroodje, schoenen en sokken uit en zalig genieten in het park tijdens mijn lunchpauze. Maar ik had nog maar net mijn tanden in mijn sub gezet toen 2 jongens recht op mij af kwamen. Ouder dan 20 waren ze niet. In een flits vroeg ik me zelfs af wat die tieners in godsnaam om twee uur ‘s middags in het park deden. Ze vroegen of ze even met mij mochten praten en toen wist ik al hoe laat het was. Na een paar vragen die ik ondertussen op automatische piloot beantwoord (Sam Belgium No Dutch There are 3 official languages in Belgium Dutch French and German Almost four months Yes I work in IT One year Just Sydney I live in a hostel in Glebe Yes I am going to New Zealand and then later maybe Melbourne Adelaide Perth Alice Springs We’ll see Depends how much money I will have left) vroegen ze of ik gelovig was, of ik naar de kerk ging enzoverder. Vrij snel kwamen ze tot de conclusie dat mijn leven onvolledig is. Want ik heb God de rug toegekeerd. Goed om te weten!

Ik was hen bijna vergeten die avond, toen ik in Glebe op de bus zat te wachten om boodschappen te gaan doen. De hemel had de zon ingeruild voor onheilspellende donkere wolken en er stond een sterke wind. Een uitstekend voorwendsel voor mijn buurman om een gesprek te beginnen. “Looks like it’s gonna rain” En we waren vertrokken. (Sam Belgium No Dutch There are 3 official languages in Belgium Dutch French and German Almost four months Yes I work in IT One year Just Sydney I live in a hostel in Glebe Yes I am going to New Zealand and then later maybe Melbourne Adelaide Perth Alice Springs We’ll see Depends how much money I will have left)
En dan vroeg hij me wat ik vond van alle natuurrampen van de laatste maanden (Australië, Nieuw-Zeeland, Japan, …). Ja, wat moet een mens daarvan vinden? Ik zei dat ik het verschrikkelijk vond, maar hij was duidelijk op zoek naar een dieper antwoord, een metafysische verklaring. Terwijl het ritme van de regendruppels versnelde, volgde zijn woorden een gelijkaardig ritme en voor ik het wist, viel de regen met bakken uit de lucht, en hij spuwde een stroom van woorden over Abraham en de Hof van Eden en de aartsengel en de verderfelijkheden van de mens. Zo leerde ik bij dat de aarde 6000 jaar geleden ontstaan is (arme dinosauriërs) en dat Satan de wereld regeert sinds het appel-incident. Deze keer was het Jehova die me zou redden van de ondergang. Murphy zorgde er uiteraard voor dat mijn bus nog 15 minuten extra wegbleef.

Ondertussen woon ik niet meer in een huis, maar in een hostel. Het huurcontract van mijn huis liep ten einde en ik werd prompt aan de deur gezet door één van mijn minder leuke huisgenotes. Ze zochten namelijk mensen die hun naam op het nieuwe contract wilden zetten en minstens een half jaar wilden blijven. Aan een compromis voor een drietal weken wilde ze niet eens denken. Vooral de manier waarop vond ik ongepast, maar ik troostte me met de gedachte dat de jeugdherberg achter de hoek er leuk uitzag en ongeveer even duur was. Maar de eerste nacht in mijn nieuwe woonst was niet meteen een succes. Ik moest één nachtje in een kamer van 6 slapen voor ik naar een kleinere (rustigere) kamer kon. Toen ik de deur opendeed, werd ik verwelkomd door een walm van opgedroogde aardbeienyoghurt. Ik moest een weg banen door koffers, kleren, boeken, computers, toiletzakken, handdoeken en allerlei voorwerpen die willekeurig op de grond verspreid lagen om bij mijn bed te geraken. En daar zag ik de boosdoener. Een kom met droge fluo-roze yoghurtrestjes die er ongetwijfeld al enkele weken stond. Op mijn bed lagen tientallen stofvlokken en toen ik mijn kussen vastnam vlogen er nog een vijftal in de lucht.

Net voor het slapengaan probeerde ik een beetje te praten met mijn buurman, een Nieuw-Zeelander die in Hiroshima woont. Ik zei hem dat dat wel een toffe stad is. “No, it’s not.” Hij zette de ventilator uit, want daar zou hij zogezegd ziek van worden en hij zei dat hij altijd een film moet kijken om te kunnen slapen. Hij zette een film op en ging in bed liggen. Voor het einde van de begincredits begon hij eerst zachtjes, daarna luid te snurken. Het was dertig graden, ik lag te zweten met mijn hoofd op een half gevuld kussen. De kamer werd volledig verlicht door het computerscherm en het geluid van de film ging dwars door de oortjes van mijn buurman, duidelijk hoorbaar tussen zijn gesnurk door. Ik ademde de zwoele yoghurtlucht in en dacht “waar ben ik nu terechtgekomen…”.

Maar van daar is het gelukkig allemaal bergop gegaan. Ik woon nu al anderhalve week in een kamer met 2 stapelbedden, veel frisser en rustiger. Ik heb mij er goed geïnstalleerd en het samenleven met de anderen valt best mee. De jeugdherberg bestaat eigenlijk uit twee grote oude huizen en ertussen is veel open ruimte met houten banken en palmbomen en bamboe. Er worden regelmatig dingen georganiseerd, zoals pannenkoekenontbijt of gratis barbecue. En ‘s avonds wordt er leuk gebabbeld en gedronken buiten. Een nadeel is dat het om 23u stil moet zijn buiten, maar dat heeft er wel voor gezorgd dat we al een paar keer met de hele hoop naar het park zijn getrokken, in de baai, om bij het water gitaar te gaan spelen en te zingen. Ondertussen maak ik al deel uit van het selecte groepje hostelbewoners die er al langer dan een paar dagen zitten. (één van hen woont er al langer dan een jaar…)

Ok, ik heb geen eigen kamer(tje) meer en wassen, koken, douchen, slapen en al die dingen zijn een beetje minder luxueus geworden, maar ik geniet eigenlijk wel van de sociale sfeer. Ik was eerlijk gezegd toch een beetje uitgekeken op mijn huisgenoten en het doet deugd om nog eens nieuwe gezichten te zien. Een van die nieuwe gezichten was een Amerikaans meisje dat met haar nonkel op tournee was in Australië. Ze had een prachtige stem en een resem vreemde instrumenten (harmonium, cajón, …) en we hebben regelmatig samen gemusiceerd. Vorige zaterdag trad ze met haar nonkel op in Sydney en ze had mij, Marie en nog 2 mensen van de hostel op de gastenlijst gezet. De muziek was kirtan, een soort spirituele Indiase meditatiemuziek waarbij 2 of 3 verzen in het Sanskriet worden voorgezongen door de band en dan zingt het publiek na. Dat wordt dan tientallen keren herhaald met een aantal kleine variaties, altijd sneller en sneller. De meeste mensen in het publiek waren duidelijk habitués van het genre en leefden zich helemaal uit. Vooraan zaten een paar luisteraars hevig mee te bewegen vanaf de eerste seconde, maar naarmate de muziek sneller ging, stonden meer en meer mensen op en begonnen te dansen en rond te springen. De die-hard fans vooraan waren volledig in trance. When in Rome, do as the Romans do, dus ben ik ook maar beginnen dansen. De sfeer was best gezellig. Achteraf mochten we mee backstage om het eten van de artiesten te plunderen. Een enorme schaal met vers fruit en gezonde snacks. Lekker!

Nog een hoogtepunt van de voorbije weken was de Mardi Gras-parade. Dat is zo’n beetje de tegenhanger van Carnaval bij ons, want dat wordt hier niet echt gevierd. Verschil is wel dat Mardi Gras hier hét feest bij uitstek van de holebi’s is. En feesten kunnen ze! De drie uur durende stoet door het centrum van Sydney was een verzameling van alles en iedereen die ook maar iets met homoseksualiteit te maken had. Van transseksuele aboriginals tot nudisten, homoseksuele senioren en familie van holebi’s, holebi-fanfares en rijdende disco’s. Je kunt het zo gek niet bedenken of het was er. Er waren homoseksuele gelovigen (christenen, joden, moslims,…), homo’s uit alle soorten beroepen (brandweer, politie, redders, buschauffeurs, bouwvakkers, ambulanciers, …), holebi-sportverenigingen (surfers, cricket, voetbal, waterpolo, karate,…), alle verschillende nationaliteiten. Iedereen mocht mee in de stoet. En het werd een bont allegaartje. De algemene sfeer was er een van gezelligheid, euforie en plezier. Zowel de mensen in de stoet als diegenen die kwamen kijken, iedereen leek gelukkig, en dat kon de regen niet verpesten.

Ik ga Sydney toch een beetje missen, denk ik, maar anderzijds kijk ik er heel erg naar uit om weer een nieuwe plek te gaan ontdekken. En dat wordt dus Nieuw-Zeeland! Op 5 april vlieg ik naar Christchurch, waar ik een tijdje wil blijven om als vrijwilliger wat te helpen bij de opkuis na de aardbeving. Ik word er verwelkomd door Henry, een van mijn Peace Boat-collega’s en zo heb ik meteen ook een lokale gids, altijd handig!

Zo, lieve lezers, dat was het voor vandaag. Schrijf gerust een kleine reactie onderaan en laat weten hoe het met jullie gaat.

0 Comments
Share Post
No Comments

Post a Comment