On the road again…

jul 21 2015

On the road again…

Heen en weer lopen van wasmachines naar de mutualiteit naar AS Adventure naar de VDAB. Binnenspringen in het districtshuis, documenten verzamelen voor de hulpkas, kamer tevergeefs proberen te verhuren. Kappersbezoekje, even bij de mama langsgaan, lunchen met de collega’s en voor je het weet zit je op je afscheidsdrink met thuis een rugzak die nog ingepakt moet worden. Er lag een paar jaar stof op die rugzak, dus misschien niet verwonderlijk dat het allemaal niet zo vlot meer ging. Donderdag 25 juni, lichte kater, rennend op mijn nieuwe wandelschoenen (danku, collega’s!) door het centraal station, 20 kg op de rug, net op tijd om de Nederlandse conducteur hijgend te vertellen dat ik geen ticketje heb kunnen kopen. De conducteur zie ik niet meer terug en een gratis treinrit en panosbroodje later vlieg ik naar Frankfurt.

Dat ik vragen zou krijgen over mijn enkele vlucht naar Vancouver had ik wel voorzien. Misschien al bij mijn tussenstop in Seattle, misschien daarna in Vancouver, maar dat ik in Frankfurt al voor een dilemma zou staan, had ik niet verwacht.

‘ Wanneer is uw terugvlucht?’

‘ Dat weet ik nog niet.’

‘ Zonder vlucht weg uit Noord-Amerika binnen de 90 dagen stapt u het vliegtuig niet op. U hebt 15 minuten voor de gate sluit.’

12 minuten angstzweet later liet ik hem het ticket zien dat ik met mijn iPhone had gekocht. Eind augustus van Los Angeles naar Costa Rica. Opgelucht haalde ik adem in mijn zitje terwijl het vliegtuig aan snelheid won. Achter mij miauwde een kat in een draagbare kooi, duidelijk minder opgelucht in het luid rammelende toestel, en niet veel later werd een oudere dame voor mij onwel. De piloot vroeg of er een dokter aan boord was en al gauw bekommerden een paar mensen zich om de bleke vrouw. Na 10 uur vliegen werd ze meteen van het vliegtuig gehaald door paramedici en kon ik 8 uur gaan wachten op mijn minivluchtje van 45 min naar Vancouver.

Mijn stereotiepe beeld van vriendelijke Canadezen werd meteen op de proef gesteld toen ik bij aankomst aan de douane opzij werd genomen. Het was middernacht, ik had er een lange reis opzitten en ik wou liefst gewoon de laatste skytrain halen naar de stad om een dure taxirit te vermijden, maar ik zag er blijkbaar verdacht uit. De vrouwelijke officier begon alles uit mijn rugzakken te halen terwijl ze de ene na de andere vraag op me afvuurde. Waarom reis je alleen? Is dit je eerste keer in Noord-Amerika? Wat voor werk doe je? Waarom heb je ontslag genomen? Hoeveel geld heb je? Kan je dat bewijzen? Enz. Het toppunt kwam toen ze vroeg waarom ik Vancouver had gekozen. Toen ik antwoordde dat ik had gehoord dat het een aangename en internationale stad was en dat een leuke plek leek om mijn reis te beginnen, zei ze doodleuk dat dat geen overtuigend antwoord was en dat ik iets beters zou moeten verzinnen…

Uiteindelijk mocht ik vertrekken. Een vriendelijk woord kon er niet af, maar ze leek ook geen harde bewijzen te vinden waarom die vreemde man zonder vaste plannen het land niet binnenmocht. Mijn avontuur in Canada kon beginnen…

1 Comment
Share Post
1 Comment
  • Mam/Monique
    Beantwoorden

    wat een geluk dat jij zoveel reiservaring hebt Sam; ik zou al volledig uit mijn lood geslagen zijn; de lol zou er voor mij al af zijn.
    Ik kijk al uit naar het vervolg … 🙂
    dikke knuf
    mam
    xxx

    juli 22, 2015 at 9:17 pm

Post a Comment