Here we are now, entertain us!

okt 05 2015

Here we are now, entertain us!

‘Man, that’s an ugly dog!’

‘You’re ugly’

‘Thank you!’

Dit gesprek tussen twee voetgangers in Seattle – een jonge dame met een, toegegeven, eerder onaantrekkelijk hondje en een sjofele zwerver – maakte vanaf dag 1 duidelijk dat ik niet meer in Canada was. De VS is een land van paradoxen, een land waar mensen vaak ongevraagd en ongezouten hun mening uitspuwen, waar dat soms zelfs van je verwacht wordt, en anderzijds een land waar mensen verstrikt raken in de netten van politieke correctheid. Vrije meningsuiting, mja, maar alleen in die of die omstandigheden, enfin, als het hen uitkomt.

Mijn entree in de Emerald city had beter gekund. Vrijdagavond laat wandelde ik optimistisch naar de Green tortoise, een van de twee enige hostels in Seattle, waar ik te horen kreeg dat ze volledig volzet waren voor het ganse weekend. De andere hostel ook trouwens. Een aantal cruiseschepen in de haven, concerten en een Chinatownfestival, bladibla. Achter de hoek was nog wel een budgetvriendelijk hotel, zeiden ze. Ik weet niet in welke wereld 140$ budgetvriendelijk is voor een backpacker, maar ik had niet echt de luxe om kieskeurig te zijn. Uit medelijden bood de receptionist mij de kamer aan voor de prijs van een single room (slechts 100$!). Toen ik wilde betalen blokkeerde mijn MasterCard en ik stelde voor om cash te betalen. Maar als waarborg hadden ze sowieso een werkende kredietkaart nodig, dus besloot ik in de lobby te wachten tot middernacht (9u Belgische tijd) zodat ik de bank kon bellen. Mijn hulplijn in België probeerde 5-6 keer de bank te bellen, maar die namen de telefoon niet op (danku, Belfius!) en MasterCard wou enkel de kaarthouder helpen. Ik herlaadde mijn belkrediet en had een gesprek van een paar minuten voor de bescheiden som van 17€, waarin ik te horen kreeg dat mijn limiet bereikt was en dat ik de bank moest contacteren… Ondertussen was het 2u ’s nachts, ik was moe en ik was nog geen stap verder. Ten einde raad stapte ik naar de receptie, waar ik dan toch de kamer aangeboden kreeg, voor 116$, want in de VS moet je overal nog eens belasting bijtellen. Zucht, whatever, een bed…

Seattle, de stad van Grey’s anatomy, maar ook de geboorteplaats van Starbucks, Boeing, Microsoft en Amazon, de thuishaven van Jimi Hendrix, Kurt Cobain en Dave Grohl. Ik nam een weekje de tijd om alles in me op te nemen. De bruisende sfeer van Pike Place Market, waar de geuren van vers fruit, koffie, vis en hamburgers zich vermengen met de typische marktkramerkreten en straatmuziek. Terwijl ik stond te luisteren naar een experimenteel bandje in de buurt van de allereerste Starbucks passeerden een twintigtal naakte fietsers om meer aandacht te vragen voor fietsers in het verkeer. Het was duidelijk dat dit een stad was waar dingen bewegen. Ik bezocht Chinatown, ontdekte de excentrieke cafés van het stadscentrum en de hippe wijk Capitol Hill, genoot van de musical Wicked met Broadwayacteurs, ging ontspannen op het strand van Alki beach met een prachtig uitzicht over de skyline met de bekende space needle en bezocht het knappe EMP museum dat uitlegt hoe Jimi Hendrix en Nirvana het muzieklandschap voorgoed veranderd hebben. Met een groepje van de hostel bezochten we verschillende plekken in de uithoeken van de stad, oa het graf van Jimi Hendrix en dat van Bruce Lee. Een vrouw uit Alaska zonderde zich bij elke stop een beetje van de groep af om wat marihuana te roken uit haar pijpje, dat is namelijk legaal in de staat Washington. Toen we bij het huis kwamen waar Kurt Cobain is vermoord (of zelfmoord heeft gepleegd – daar spreek ik me niet over uit) was het exact 16:20, blijkbaar de internationale tijd om high te worden, al was dat voor haar al niet meer zo relevant. Bij eender wat de gids zei, barstte ze sowieso in lachen uit.

Onderweg naar Portland in de volgende staat Oregon werd ik op de bus op dit mooie uitzicht getrakteerd:

En als u dacht dat het niet erger kon, na wat woelen en smakken zag het er zo uit:

Portland, the city of roses, is een aangename stad. De trams brengen je overal naartoe en geven de stad een gezellige sfeer. Ik verbleef als couchsurfer bij Carlos, een uitgeweken Portoricaan met een mooi appartementje in het centrum en veel interessante reisverhalen. Ik werd warm ontvangen met een heerlijk ontbijt en hij nam me overal mee naartoe. Gezellige cafeetjes en microbreweries met speciaalbieren, lekkere restaurants, de verse farmer’s market en in het weekend maakten we zelfs een heuse roadtrip om te gaan hiken in de mooie natuur van Oregon. Op mijn eentje verkende ik het reusachtige Washington park net buiten de stad en verdwaalde ik in de grootste nieuw- en tweedehandsboekenwinkel ter wereld, Powell’s. Wat een beleving. Je kan er urenlang ronddolen in de 12 verschillende zalen, waar je werkelijk alles kan terugvinden. Helemaal bovenaan vond ik een soort schatkamer met oude boeken. Het duurste boek was van de 15de eeuw en was voor een slordige 12000$ te koop. Je kan er ook neerploffen in het café met je boek en even wegdromen. Als je weer buitenkomt, kan je een straat verder je honger stillen bij een van de tientallen foodtrucks die er permanent neergestreken zijn.

Maar zoals elke grotere Amerikaanse stad kampt ook Portland met een groot probleem: daklozen. Toen ik rond middernacht terug naar huis liep, zag ik een klein meisje op het voetpad waggelen met haar ouders en al hun bezittingen. Het meisje wreef in haar ogen en zag er extreem vermoeid uit. Haar lege blik verried dat ze dit soort toestanden jammer genoeg al niet meer als abnormaal aanvoelde. Ik begon te praten met haar vader Dan, die me vertelde dat ze net waren aangekomen na een lange reis uit Boise, Idaho. Hij had problemen gehad met de politie en had een drankprobleem, maar nu wou hij opnieuw een leven opbouwen in de stad, waar er meer werk zou zijn en betere scholen voor zijn vijfjarig dochtertje. Die avond wisten ze nog niet waar ze zouden slapen, waarschijnlijk in het park. In de vorige steden had ik al honderden daklozen gezien, best schrijnend maar na een tijdje begin je ze minder op te merken. Af en toe had ik hen iets gegeven, maar er zijn er zo ontzettend veel dat je op de duur gewoon nee moet zeggen. Maar het verhaal van dit kleine meisje liet een diepe indruk na. Wat voor toekomst heeft zo een kind? Te denken hoe anders het leven van mijn bijna vijfjarig neefje eruitziet. Ik nam het gezin mee naar een supermarkt om ze toch op z’n minst wat gezond eten en drinken mee te geven.

Vanuit Portland begon ik mijn lange tocht weg van de kust naar Yellowstone national park. Met zijn geisers, arenden, beren en bizons is Yellowstone een van de bekendste, maar ook een van de meest afgelegen parken van de USA. Om er te geraken moest ik bijna 2 dagen lang met de bus door the middle of nowhere. Na een tussenstop van 9 uur (!) in het weinig inspirerende Twin falls, Idaho, miste ik mijn bus omdat die meer dan 20 minuten te vroeg was vertrokken, waardoor ik op hotel moest en nog langer onderweg was. Blijkbaar is het normaal dat bussen te vroeg vertrekken en had ik er minstens een uur op voorhand moeten zijn… Terwijl ik door het raam het groene landschap zag voorbijflitsen neuriede ik zacht ‘Cattle call’ van de film My own private Idaho.

De natuurpracht van Yellowstone moest ik noodgedwongen met een toer ontdekken, want een gebied ongeveer 2/3 van Vlaanderen verken je niet zomaar even te voet. De bekende Old Faithful geiser bleek niet zo faithful te zijn, hij liet de honderden toeschouwers een half uur wachten tot hij uiteindelijk zijn massa heet water meer dan 30 meter de lucht in spoot. We bezochten een paar andere geothermale hotspots en oude lodges en genoten van de prachtige views en de occasionele bizons, grote herten en arenden. Grizzlyberen en wolven kwam ik jammer genoeg enkel in het Discovery center tegen. In het ministadje West Yellowstone, dat je best kan omschrijven als een aaneenschakeling van souvenir shops en restaurants, was ik in de enige hostel samen met een Nederlandse dame de enige solo-backpacker. De volgende morgen besloot ik dus maar de gezinnetjes en vriendengroepen achter me te laten en richting mormonenbastion Salt Lake City te trekken. Benieuwd of ze me zouden kunnen bekeren…

 

 

 

 

 

0 Comments
Share Post
No Comments

Post a Comment