We turn this cornfield into a party!

dec 14 2015

We turn this cornfield into a party!

Mormon was een profeet die volgens “The book of Mormon” in de vierde eeuw na Christus in Noord-Amerika leefde. Hij is ook de verteller van het heilige boek, dat onder andere ook meegeeft dat Jezus na zijn verrijzenis even op staatsbezoek is gegaan bij de Amerikanen. De zoon van Mormon, Moroni, kwam in het begin van de 19de eeuw als engel terug naar de aarde om aan een zekere Joseph Smith te vertellen dat al deze waardevolle geschriften op gouden platen onder een heuvel in New York begraven lagen. Attent als Moroni was, leerde hij Joseph Smith terloops ook even hoe hij de hiërogliefen van het “Reformed Egyptian” moest vertalen naar het Engels. Gelukkig maar, want anders had Salt Lake City er nu heel anders uitgezien!

De Salt Lake Express (klinkt als een attractie in Bobbejaanland, niet?) die me in Yellowstone had opgepikt, gooide me er weer uit op Temple Square, in het hartje van Salt Lake City. Het kolossale granieten Conference center en de Mormonentempel aan de overkant maakten meteen duidelijk wie de plak zwaaide in deze stad. De Mormonen beslisten hier in 1847 een tempel te bouwen en daarrond rees een nieuwe stad uit de grond. Ook nu domineren de vele imposante religieuze gebouwen alle centrale straten van de stad, en het capitoolgebouw van Utah moest dan maar noodgedwongen een beetje verder boven op de heuvel gebouwd worden. Ik was meteen geïntrigeerd door de kraaknette constructies en de afgeborstelde gelovigen, allemaal in exact dezelfde Dash-witter-dan-witte hemdjes en blauwe dassen die er rondzwierven om nietsvermoedende heidenen te strikken. In de hele stad was trouwens geen vuiltje te zien. De voetpaden glinsterden in het felle zonlicht, het gras was gemillimeterd en de watervalletjes klaterden in koor.

IMG_1669

Ik was niet zomaar in eender welke periode aangekomen: 24 juli is Pioneer Day, de jaarlijkse feestdag waarop de aankomst van de Mormonen in Salt Lake Valley gevierd wordt. Het is er de grootste feestdag van het jaar, en er wordt gevierd met parades, vuurwerk en allerlei festiviteiten. Met mijn nieuwe Duitse vrienden gingen we de stoet bewonderen, vingen we een glimp op van een echte Indiaanse powwow en slenterden we door de brede straten waar de zon je overal wist te vinden. We bezochten het Conference center met zijn reusachtige zaal (21000 stoeltjes, oftewel genoeg plaats voor 2 Boeing 747-vliegtuigen naast elkaar) onder de deskundige begeleiding van een oude mompelende Mormoon die ons in 5 minuten het leven van Mormon probeerde te vertellen en geduldig op mijn vragen antwoordde (zolang ze politiek correct bleven). Zo leerde ik dat elke gelovige 10% van zijn salaris moet afstaan aan de kerk. Niet moeilijk dat ze daar van die kastelen kunnen neerplanten…

In de hostel werd nog maar eens bevestigd dat Amerikanen de vreemdste toiletten bouwen. Een typisch Amerikaanse wc is uitgerekt langwerpig, heeft een uitsparing in de wc-bril vooraan en meestal geen deksel, en het heeft een ijzeren hendeltje aan de zijkant om door te trekken. Dat is allemaal niet onoverkomelijk, maar op een of andere manier hebben Amerikanen geen notie van privacy in hun toiletten. De deuren van een wc komen normaal gezien niet tot op de grond of tot aan het plafond. Ze lijken eerder op saloondeurtjes, zodat je vrolijk even met je hoofd boven de deur kan komen piepen om een praatje te slaan met je ontlastende medemens. Ze lijken ook niet te beseffen dat er scharnieren bestaan die ervoor zorgen dat je de deur volledig kan sluiten, want de meeste deuren hebben aan weerszijden een kier van een centimeter of drie. Handig om te kijken of het toilet effectief bezet is, dat wel, maar niet echt bevorderlijk voor de nodige rust in het kleinste kamertje. In de hostel van Salt Lake City dreven ze de convivialiteit van de gedeelde badkamers nog een stapje verder door de toiletten af te sluiten met… gordijntjes! Inderdaad! Ik zag al alternatieve scènes van Psycho in mijn hoofd…

Toegegeven, het biedt meer privacy dan die ene wc-blok in de Andes in Bolivië die ik ooit noodgedwongen moest gebruiken. Zónder gordijntjes…

Ik nam afscheid van deze vreemde stad met bizarre verkeersregels (op de foto hierboven zie je een paal met een bakje waarin oranje vlaggetjes zaten; bij het oversteken kon je die vasthouden en aan de overkant weer in het andere bakje steken, zo belangrijk zijn voetgangers in de USA!) en haalde met mijn nieuwe vriend Thilo onze huurwagen op aan de luchthaven. In onze zwarte Mazda zouden we de volgende 12 dagen de bekende National Parks in het zuiden van Utah en het noorden van Arizona gaan verkennen om dan via Las Vegas verder naar San Francisco te rijden.

Eerste halte op onze route was Arches National Park, een drietal uur ten zuiden van Salt Lake City, en zoals de naam het zegt, een verzameling van natuurlijke bogen en andere indrukwekkende rotsformaties gevormd door erosie in de loop van de geschiedenis. We kampeerden aan de oever van de Colorado river onder een indrukwekkende sterrenhemel.

De tweede dag deed ons autootje ons al uitgebreid zweten. Op een onverharde parking reden we argeloos in een diepe geul waar we niet meer uitgeraakten en door de voorwielaandrijving draaiden de voorste wielen zot en groeven zich nog dieper in het zand. We klampten een Fransman aan die toevallig met zijn gezinnetje voorbijreed, en als een geoefende vakantiemechanicus zette hij vrouwlief en hun twee dochters aan het werk. Terwijl ze platte stenen verzamelden, krikten we de auto op om zo een verharde brug te bouwen onder de voorste wielen. Na een paar mislukte pogingen gleed de auto eindelijk achteruit de geul uit en konden we de doembeelden van dure takelwagens in the middle of nowhere vergeten. Geen van ons beiden had een uitgebreide lijst muziek bij, dus waren we aangewezen op de twee enige radiozenders die we konden ontvangen in dit niemandsland: religieuze muziek of country. Zo kwamen we in contact met toppertjes als “Kick the dust up!” met de prachtige lyrics “We turn this cornfield into a party!” of een andere romantische countryziel die zijn hart blootlegde met “I wanna kiss you in the parking lot”. Na een paar dagen konden we ze vlotjes meekwelen.

Ondertussen boden Utah en Arizona het beste van zichzelf. Canyonlands, Capitol Reef, Antelope Canyon, Bryce Canyon, Lake Powell,… achter elke bocht schuilde weer een autoreclamelandschap en kon je weer duizend adembenemende foto’s trekken. Een selectie:

Deze prachtige landschappen en verlaten wegen brachten ons zodanig in trance dat ik af en toe wel eens vergat naar de kilometerteller (mijlteller?) te kijken. En terwijl we met een elleboog uit het raam door de rotslandschappen van Arizona scheurden – ongetwijfeld luid meezingend met een of andere countryhit – had ik amper aandacht voor de zwarte auto die al een tijdje achter mij aan reed. Het duurde dan ook even voordat ik het blauwe lampje op zijn dashboard zag. Met een combinatie van spanning (this is just like the movies!) en onheil ging ik aan de kant van de weg staan en zag ik in mijn zijspiegel de sheriff dichterbijkomen. “Good afternoon sir, any idea how fast you were drivin’?”. Beetje te snel dus. Ik reed zo’n 80 km/u in de bebouwde kom (i.e. 3 huizen in the middle of nowhere met in de verste verte geen auto of mens te bespeuren) en dat was sneller dan de toegelaten 55 km/u. Jaja, wou ik zeggen, als je eens een echte bebouwde kom wil zien, geef ik je wel eens een rondleiding in Mortsel, maar ik heb maar braaf gezwegen. 200 dollar boete was het verdict, en ik besloot prompt dat ik dat bedrag een paar dagen later in Las Vegas dan maar moest terugverdienen.

Toen we incheckten in onze camping in Page, Arizona, vertelde de eigenaar ons dat de cactussen buiten prickly pears waren, en dat we de vruchten konden opeten als we in een avontuurlijke bui waren. Dat moest ik natuurlijk proberen voor het ontbijt. Al gauw zaten mijn handen helemaal onder de cactusnaaldjes, en sommigen hadden zich tot diep onder mijn huid genesteld. En dat terwijl Balou me nog zo gewaarschuwd had:

Now when you pick a pawpaw
Or a prickly pear
And you prick a raw paw
Next time beware
Don’t pick the prickly pear by the paw
When you pick a pear
Try to use the claw
But you don’t need to use the claw
When you pick a pear of the big pawpaw
Have I given you a clue ?

The bare necessities of life will come to you!

De snelheidsboete en de cactusnaalden waren zo weer vergeten toen we, omringd door kuddes bizons en herten, in een groene oase tussen al het droge rotsgeweld de Grand Canyon naderden. We volgden een wandelpad langs de rand van de canyon aan de minder toeristische noordkant en we werden allebei stil van de imposante grootsheid van het natuurfenomeen voor ons. Niets kan je voorbereiden op dat moment. Je voelt je er ontzettend klein, en in tegenstelling tot de zwaar toeristische zuidkant of overbevolkte parken zoals Bryce Canyon, moet je dat gevoel niet delen met een horde selfiesticks en Teva’s. Samen met een groepje van een twintigtal toeristen stonden we te gapen naar een van de indrukwekkendste zonsondergangen die je je kan voorstellen. Enige stoorzender was de klagende Israëlische tiener die vergeefs op zoek was naar Wi-fi…

We stopten nog even in Zion National Park voor de legendarische hike door “The Narrows”. Je wandelt urenlang stroomopwaarts door en naast de Virgin River (60% van de tijd loop je door het water) tussen twee verticale rotskliffen. Soms komt het water tot aan je schouders, dus ik had ook geen fototoestel bij. We klommen 3 uur omhoog door de canyon en even ver terug. Fantastische wandeling!

Na een week natuurgeweld was het tijd voor het tegenovergestelde – geweld tegen de natuur als het ware. Rond 22u reden we in een temperatuur van 40 graden vanuit een woestijnvallei de berg op en zagen we vanop de top de onwaarschijnlijke eindeloze lichtjeszee van Las Vegas opdoemen. We vonden een plekje in de partyhostel, waar we werden verwelkomd door een bende dronken backpackers die zich volop aan het klaardrinken waren voor het feestje van die avond. Terwijl ik mijn bed uitzocht in mijn kamer stormde mijn buurmeisje uit de badkamer met de boodschap “I’m naked, but I don’t mind if you don’t mind!”. Voor ik kon antwoorden huppelde ze poedelnaakt de kamer door. Welcome to Las Vegas!

De volgende twee dagen lieten we de decadentie van Sin City met mondjesmaat door onze aders vloeien. Ons initiële plan om The Strip te voet te verkennen bleek onmenselijk ambitieus. Na 10 minuten in de brandende zon doken we een Subway binnen voor verkoeling en vroegen we ons af wie er in godsnaam op het idee was gekomen om midden in de woestijn een stad te beginnen bouwen. Maar eens je de Stratosphere voorbij bent – reusachtige hoge toren met bovenaan kermisattracties waarbij je met je voeten boven een leegte van 329 meter bengelt – kan je eigenlijk vrij gemakkelijk van het ene hotel-casino naar het andere met de airco op 15 graden, zodat je je even niet meer in de woestijn waant. Met de pittoreske restaurantjes en winkeltjes en het valse plafond met belichting lijkt het zelfs alsof je in Parijs, Rome of New York rondkuiert onder een zonnige hemel. Tegen 18u ‘s avonds botsten we in de monorail op een jong koppeltje dat er verdacht dronken uitzag voor de tijd van de dag. Ze hadden al een heleboel kleine flesjes Bailey’s en Vodka op en het meisje leek de mix niet echt te appreciëren. Toen de monorail vertrok, begon ze een voor een al haar spullen uit haar handtas te halen en voor we beseften wat er ging gebeuren, dook ze met haar hoofd in haar handtas om met aangename geluiden haar maag te ledigen. Het smakelijkste moest nog komen toen ze met een uitgestreken gezicht haar spullen gewoon weer begon in te laden in haar handtas. Just another day in Vegas…

Na een avondje stappen in het oude Las Vegas en een korte maar krachtige Blackjacksessie, was ik 47,5 dollar rijker geworden. Ik kon er weliswaar niet mijn hele boete mee terugbetalen, maar ik vertrok met een positieve balans uit Las Vegas, en dat kunnen er niet velen zeggen! We haalden onze Mazda weer van de stal en reden de stad uit vol verwachting en nieuwsgierigheid, want achter de bergen wachtte het magische Californië…

 

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

0 Comments
Share Post
No Comments

Post a Comment